Obecny kościół zbudowany został w latach 1323-1349. W 1700 r. spalony podczas pożaru miasta i odbudowany staraniem biskupa Teodora Potockiego. W 1779 r. dobudowaną niską wieżę. W 1881 r. był odnowiony, a w 1902 r. poddany został gruntownej przebudowie z dodaniem naw bocznych i nadbudową o 6 metrów wieży. Konsekrowany 5 VII 1903 r. przez biskupa Augustyna Rosentretera. Kościół gotycki, mocno przekształcony neogotycką przebudową. Orientalny. Murowany z cegły i kamienia. Pierwotnie jednonawowy z wydzielonym prezbiterium, po rozbudowie trzynawowy. Z pierwotnego kościoła zachowały się: trójboczne zamknięte prezbiterium, zakrystia, zakrystia przylegająca do północnej ściany prezbiterium, ściany nawy głównej z przeszytymi nawami arkadami oraz dolna kondygnacja kwadratowej wieży od strony zachodniej. Obiekt oskarpowany. W ścianie zachodniej wieży półkoliście zamknięte wejście. Korpus kościoła kryty dwuspadowym dachem, poszczególne przęsła naw bocznych osobnymi trzyspadowymi dachami, a wieża dachem czterospadowym. Dachy kryte dachówką karpiówką ułożoną w koronkę. Trójprzęsłowe wnętrze kryte pozorną kolebką i stropem belkowym. Wygląd wewnętrzny Wystrój wnętrza przeważnie XVIII- wieczny. Na uwagę zasługują barokowe: ołtarz główny i ołtarze boczne z 1. połowy XVIII w., z których lewy z gotycką rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem (ok. 1500 r.) w sukience XVIII w., przeniesioną z kaplicy zamkowej; barokowa chrzcielnica z 1. połowy XVIII w. oraz granitowa kropielnica, zapewne średniowieczna (XIII w.). Ponadto barokowe obrazy: XVIII- wieczny św. Franciszka Ksawerego i z przełomu XVIII i XIX w., świętych Piotra i Pawła oraz rzeźby: dwa barokowe krucyfiksy, Chrystus Ecce Homo i Chrystus u Słupa z końca XVIII w. Organy przeniesione w 1975 r. z dawnego kościoła filialnego MB Królowej Polski, zbudowane przez W. Sauera z Frankfurtu n/Odrą w drugiej połowie XIX w., po przeniesieniu zmodernizowane, pozbawione zewnętrznej oprawy; instrument: traktura pneumatyczna, wiatrownice pneumatyczno-stożkowe, 17 rejestrów, 2 manuały + pedał. Złotnictwo: renesansowa monstrancja wieżyczkowa z początku XVII w., kielichy: późnorenesansowy z 1 połowy XVII w., z 1680 r. i XVIII-wieczny, barokowa lampa wieczna z 1700 r. Dzwon odlany w 1705 r. przez Michała Wittewerecka w Gdańsku.